Keşke tek derdim Fenerbahçe-Galatasaray Derbisi olsa.
Oysa düşünmem gereken o kadar çok şey var ki.
Bana maç kaç kaç biter diye sordular.
3-0 demek geldi içimden.
Bir defada bunu söyleyebildim.
Ama yarın sana ne olacak diye sorsanız bunu kestirmek mümkün değil.
Ne komik değil mi?
Fenerbahçeye Kadıköyde bu kadar çok güvenirken, kendimle ilgili 1 soruyu bu kadar net cevaplayamıyorum.
Herşey bir muamma.
Güzel günlere ait umudum var hala.
Yetmiyor umudumun olması.
Birşeyler yapmak istiyorum.
En kısa zamanda yaptıklarımın karşılığını görmek istiyorum.
Öyle bir duruma gelmeliyim ki, maçı evde radyodan dinlemek yerine uçağa atlayıp KADIKÖYDE izleyebilmeliyim.
Lİg tv Fenerbahçeyi sevmiyor, Fenerbahçe de lig TVyi.
Televizyondan seyredince yapılan haksızlıklara sinir oluyorum.
Bütün spikerler anti- fenerbahçeli.
Neyse keyifli bir maç olsun.
En azından 90 dakika kopalım şu anlamsız hayattan.
25 Ekim 2009 Pazar
PAZAR KEYFİ
Gönderen gerçek hayatlar zaman: 06:43 0 yorum
Etiketler: derbi, fenerbahçe, kadıköy
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)