PES ETMEK YOK

Her gün yaşama bağlanmak için bir sebep buluyorum kendime.
Mücadele etmek için bütün gücümü topluyorum.
Küçük şeylerle mutlu olmaya çalışıyorum.
Şükrediyorum halime ve daha güzel günleri hayal ediyorum.
Yılmadan, usanmadan bir daha deniyorum ayakta kalmayı.
Çok güçlü değilim, düşüyorum ne kadar tutunmak istesem de.
Çalışmayı çok seviyorum ama engelleniyorum hep.
Her şeye rağmen kaldığım yerden devam ediyorum.
Kendime güvenimi kaybediyorum , birilerinin ayaklarının altında ezildiğini görüyorum.
Arıyorum ve yeniden buluyorum.
Bir anda güçleniyorum ve dünyanın en kuvvetli kadını sanıyorum kendimi.
Nelerle mücadele etmişim ben bu güne kadar.
Pes etmek yok.
Daha yapılacak çok iş var.
Sonra planlar kuruyorum, kurtuluş planları.
Sanki bir dalganın kumdan kaleyi devirmesi gibi bir şey oluyor ve HER ŞEY yerle bir oluyor.
Başa dönüyorum.
En başa, ilk başladığım yere.
İşte o zaman sahiden merak ediyorum bu bir şaka mı diye.
Nereye gitti onca emek? Hani nerede döktüğüm ter, akıttığım gözyaşı?
Hani yola beraber çıktığımız insanlar? Hepsi mi ortadan kayboldu?
Yolda bırakır mı insan yol arkadaşını?
Bu bir oyunsa, oyunun kuralları yok mu?
Canı isteyen istediği gibi davranabilir mi? "Ben sıkıldım oynamayacağım, " denir mi?
Ya da maçın ortasında bunca mücadeleye rağmen forma şansını kaybedebilir mi insan?
Bir insanın iki dudağı arasından çıkan bir söz koskoca bir ailenin kaderini değiştirebilir mi?
Hayat pamuk ipliğine bağlı.
Her şey herkesin başına gelebiliyor.
Bugün bana, yarın sana.
...
Ben yine kaldığım yerden devam ediyorum.
...
Pes etmek yok.
Yeni bir gün, yeni bir umut.
Hayat her şeye rağmen yaşamaya değer.
Ben mücadeleye devam edeceğim.
Yarın çok güzel bir gün olacak.
Dün dündü , yaşandı ve bitti.
Bugün hayatın tadını çıkaracağım.